|
|
 |
Nieuwjaarsreceptie ACW Harelbeke (22/01/2010) en Zwevegem (26/01/2010) |
Beste vrienden en vriendinnen van het ACW,
22 januari 2010, dat is nog ruim binnen de tijd om in de nieuwjaarsmaand u het allerbeste toe te wensen: een goede gezondheid, deugddoende ontmoetingen en mooie realisaties. En toch hebben welgemeende wensen in dit nieuwe jaar voor velen al minder aangename bijgedachten, wanneer we even stil staan bij de actualiteit kunnen we niet blind zijn voor wat de wereld al heeft meegemaakt in 2010, ver van huis in Haïti en dichter bij huis rond de Opel-fabriek in Antwerpen. Het leert ons dat elke dat zijn verrassing en zijn uitdaging in zich draagt en daarom zal er blijvend nood zijn aan een sterk vangnet van solidariteit, binnen het gezin, de familie, onder de collega’s, in de vriendenkring en natuurlijk –dat wat ons verenigt vanavond- de christelijke arbeidersbeweging. De christelijke arbeidersbeweging die soms een complexe relatie met de politiek heeft, maar die zeker politici inspireert en ondersteunt. Ik denk hierbij aan twee recente campagnes, die van waardig werk wereldwijd en die van sociale zekerheid. Die hebben wij in het parlement reeds veelvuldig kunnen aanhalen in onze politieke actie. Dit was zeker inspirerend in 2009.
2009 werd gekenmerkt door de internationale crisis, maar juist in moeilijke omstandigheden komt het er het meest op aan om de solidariteit te verdedigen, dan is het ACW als koepel en deeltakken op zijn best, kijk maar naar de resultaten die vorige week bij AB Inbev werden geboekt, het is een voorbeeld van een goede samenwerking tussen het middenveld en de regering. Maar dit is natuurlijk maar een tussenstap en grotendeels overschaduwd door de perikelen bij Opel (die grote ondersteuning heeft gehad). De komende jaren zullen we met de Europese Unie een serieus tegengewicht moeten vormen voor de zeer liberale, Amerikaanse kijk op de zaken en het Chinese model, waar men beweert communistisch te zijn maar waar men in de feiten de mensen als grondstof beschouwt. Voor wie het interesseert: film van Michael Moore , Capitalism a love story.
Het is duidelijk dat de oplossingen het Vlaamse en Belgische kader zullen moeten overstijgen. En kunnen wij daar iets aan doen ? Natuurlijk moeten wij geloven dat we in de politiek daar iets kunnen aan doen, anders zouden we naast de kwestie bezig zijn. Daarom moeten we in elk internationaal contact de arbeidsvoorwaarden, de mensenrechten en de sociale herverdeling prominent op de agenda krijgen. Men kan van ons onmogelijk verwachten dat wij de sociale lat lager zouden leggen in België, neen onze markt kan pas open zijn voor de andere continenten als ook daar een aantal spelregels worden gevolgd. Zo kan men komen tot eerlijke handelsverhoudingen, tot faire lonen en juiste prijzen. En hoe meer mensen daar elders beter van worden, hoe meer mensen er hier van beter worden. Want onze welvaart is gebaseerd op export, dat schema moeten we dus in het achterhoofd houden wanneer we oplossingen zoeken.
En omdat het inkomen en de welvaart zo onder druk komt te staan moeten we er als overheid voor zorgen dat we extra zuinig omspringen met uw geld, dat van de belastingsbetaler. En wij vragen veel van de burgers in België, we zijn kampioenen, de zilveren medaille, als het gaat over totale belastingsdruk. ‘Belastingen verlagen’ is voor ons geen relevante slogan, want er zijn nog veel noden te lenigen. Maar een relevante vraag is zeker: hebben wij met onze hoge belastingsdruk de beste prijs-kwaliteitverhouding ? Wel, beste vrienden, daar vrees ik toch te moeten zeggen dat we qua dienstverlening niet meer tot de allerbesten behoren. Dat er al eens problemen zijn met de bezetting in ziekenhuizen, dat het openbaar vervoer niet altijd een valabel alternatief is. Dit baart me zorgen en het is de taak van ons, politici, om te kijken hoe we de deze dingen kunnen verbeteren. En onvermijdelijk komen we dan in een Belgische context terecht bij staatshervorming, niet omdat we zot zijn van dat woord, niet omdat we denken dat iets op het Vlaamse niveau brengen per definitie beter is en zeker niet omdat we minder solidair zouden willen zijn. Het gaat er ons om het beschikbare geld zo goed mogelijk in functie van de regionale behoeften in te zetten en ook om zo goed mogelijk uitvoering te kunnen geven aan een politiek beleid, een politieke keuze die mensen hebben gemaakt en ook omdat het logisch is in een federaal land, dat men niet steeds veel tijd, geld en energie verspilt door al te vaak te moeten overleggen om een verandering ten gunste van de mensen erdoor te krijgen.
Daarom moet ook in 2010 de staatshervorming een ambitie blijven. We mogen niet naïef zijn, we hebben door ons uit te putten in onderhandelingen al te vaak het deksel op de neus gehad, de aankomende BHV-crisis zal misschien een moment van kentering zijn, wie weet.
Het slechtste waarin we kunnen vervallen is de zaken te herleiden tot symbolen. Ik merk soms dat er heel vlug gesproken wordt over een symbooldossier, en dan gaat men niet meer spelen op de bal maar op de man, diegene die vasthoudt aan zijn symbool. Of soms wordt het woord ‘symbooldossier’ gebruikt om de indruk wekken dat het gaat om een minder belangrijk debat, het zou maar een symbool zijn.
Het energiedossier, zo belangrijk voor onze gezinnen, werd vroeger verengd tot de sluiting van de kerncentrales. Gelukkig heeft men het voorbije jaar de zaken wat realistischer bekeken en gaat men nu uit van een goede energiemix, met behoud van kernenergie en meer investeringen in hernieuwbare energie en een lager energieverbruik.
Als ACW’ers weten wij dat slogans goed zijn voor de marketing, voor een actie of om iets samen te vatten, maar dat zij nooit een echte oplossing zijn voor een probleem. Zo kan men staan schreeuwen ‘nu de begroting in evenwicht’, maar dan zou het opgebouwde herstel na de economische crisis smelten als sneeuw voor de zon, dan zou het consumentenvertrouwen weg zijn en zouden veel mensen in zware problemen komen. Daarom laten we de crisismaatregelen nog even verder lopen. In 2010 lijkt het tij te keren, maar we mogen zeker niet te vroeg juichen. De economie trekt terug aan, sneller dan verwacht. Maar al is de recessie wellicht voorbij, de crisis is dat niet, en zeker niet de gevolgen ervan op de arbeidsmarkt. Nog vele duizenden jobs zullen verloren gaan.
Onze verstandige aanpak met maatregelen als tijdelijke werkloosheid voor bedienden en crisis-tijdskrediet werden internationaal geroemd, daarom komen we beter uit de crisis dan de buurlanden. En om niet in de valkuil van de onvoorzichtigheid te trappen, werd een begrotingspad uitgestippeld dat ons land op weg zet naar een evenwicht in 2015. Het komt eraan om zuinig te zijn en keuzes te maken die de gewone mensen niet treffen, zo zijn er in de begroting 2010-2011 én 3,3 miljard besparingen en 800 miljoen extra voor het sociaal-economisch beleid. Dan spreek ik over mijn winkel, de federale. De Vlaamse regering gaat nog sneller naar een begrotingsevenwicht, al in 2011. Vlaanderen geeft daarmee het goede voorbeeld aan de andere gewesten.
Ik denk dat het een gezond principe blijft dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, daarom mogen we gerust eens aankloppen bij de banken. En daar is het parlement en volop mee bezig, we moeten lessen trekken uit de financiële crisis, een strikter toezicht organiseren. En de financiële sector daagt ons uit, de bonussencultuur neemt heel snel grote proporties aan. Maar door wat de grote speculanten uitgespookt hebben, veelal op kap van de gewone Amerikanen, biedt ons ook een draagvlak om nieuwe financieringsmechanismen politiek te verdedigen. Ik denk daarbij aan de Tobintaks (enkele jaren geleden ondenkbaar) of nog de heffing op vliegtuigtickets.
Onze boodschap is duidelijk, de crisis mag niet ten koste van de meest kwetsbaren gaan. In sociaal-economisch moeilijke tijden worden mensen die het moeilijk hebben voluit ondersteund. Er wordt niet bespaard op de sectoren personen met een handicap, kinderopvang, jongerenwelzijn, thuiszorg, huursubsidies en beschutte en sociale werkplaatsen. Voor 2010 heeft de Vlaamse regering 22,5 miljoen euro extra uigetrokken voor meer plaatsen in de gehandicaptenzorg. Ook voor de kinderopvang wordt een uitbreidingsbeleid gevoerd. En de oppositie mag dan nog zo hard staan roepen op de zijlijn, niemand kan rond de vaststelling heen dat in een zeer moeilijke tijd de rechtvaardigheidsagenda zoals beloofd in de campagne van 2007 werd uitgevoerd.
En hoewel de economie de onderbouw is van vele dingen, moeten we dagdagelijks ijveren om het leven van de mensen op vele punten te verbeteren: de verkeersveiligheid, een moderne justitie, een warm gezinsbeleid, een toekomstgericht milieubeleid, enzovoort. Persoonlijk ben ik nogal geëngageerd op de klantvriendelijke overheidsbedrijven als De Post, NMBS, Belgocontrol en Belgacom. En ook sectoren zoals de telecommunicatiesector moeten op een goede wijze georganiseerd worden opdat iedereen mee zou kunnen met de nieuwe technologieën en dat zij zeker niet bedot worden door enkele malafide spelers die consumenten allerlei abonnementen aansmeren, zelfs zonder dat zij daar bewust van zijn. Ook in 2010 wil ik partner zijn van de consumenten omdat niet iedereen even weerbaar is of zich zo goed kan verdedigen tegen markt- en verkoopspraktijken van grote bedrijven.
Begin 2010 heeft premier Leterme het ‘samenwerkingsfederalisme’ gelanceerd, het is een dagelijkse opdracht om binnen onze staatsstructuren elkaar ambities te kunnen ondersteunen. Ik had het daarnet al even over verspilde energie, laat ons hopen dat we dit jaar meer kunnen realiseren door allianties rond concrete ideeën te vormen. In het federaal parlement moeten wij elke dag met 5 partijen overeenkomen om iets te kunnen laten slagen. Dit is geen evidentie, het vraagt heel veel geduld, optimisme en diplomatie. Een wens voor 2010 is dan ook, en ook aan u allen, dat u vooral mensen van goede wil mag ontmoeten. En hier lokaal moeten die zeker te vinden zijn, met onze mensen op kop !
Zwevegem wordt goed bestuurd, dat zie je als je door de gemeente rijdt. In 2006 hebben jullie met het lokale ACW ingezet op goed en veilig verkeer, je huis/een thuis als recht voor iedereen en op ‘goed samenleven/zorg op maat’.
Dit zijn mooie ambities, ik hoop dat de vrienden in het provinciale, Vlaamse en federale netwerk u geregeld van dienst kunnen zijn in het waarmaken van deze ambities.
Ik wil u danken voor de volgehouden aandacht. Nog een zeer mooie avond. |
|
|
